Loreto – Een bedevaartsoord met charme

15 aug 2025
4 minuten om te lezen

Ik rijd door het glooiende landschap van Le Marche en ineens zie ik haar al liggen: Loreto. Hoog op de heuvel Prodo, tussen zilvergroene olijfgaarden, verschijnt in de verte de koepel en klokkentoren van de imposante kathedraal. Zo’n uitzicht waarbij je automatisch iets rechterop gaat zitten in de auto.

Op een heuvel genaamd Prodo , omgeven door olijfgaarden, ligt Loreto, een stad in de provincie Ancona, ten zuiden van de regio Marche. Als u met de auto komt, kunt u de vorm van de koepel en de klokkentoren van de imposante kathedraal, waaromheen de stad is gegroeid, al van verre bewonderen.

Loreto dankt zijn ontstaan volledig aan het heiligdom dat hier al eeuwen pelgrims aantrekt. Volgens de overlevering kwam aan het einde van de dertiende eeuw het Heilige Huis van Maria vanuit Nazareth naar deze heuvel, waarna de plek al snel uitgroeide tot een belangrijk bedevaartsoord. Rondom dat heiligdom ontstond stap voor stap een stad, met herbergen, winkels en woningen voor iedereen die hierheen reisde. Omdat Loreto steeds rijker en belangrijker werd, liet paus Leo X in de zestiende eeuw stevige stadsmuren bouwen om het heiligdom en de inwoners te beschermen tegen Turkse aanvallen vanaf zee. Sindsdien groeide Loreto verder uit tot een levendige stad waar geloof, geschiedenis en dagelijks Italiaans leven nog altijd hand in hand gaan.

Als ik toekom op het centrale plein, waar de lokale bevolking samenkomt, de Piazza della

Madonna, is het al late namiddag. De meeste toeristen zijn verdwenen en de bussen met pelgrims zijn alweer verder gereden. Wat overblijft, is een heel andere stad. Loreto ademt uit. De drukte maakt plaats voor stilte en ineens hoor ik mijn eigen voetstappen op de stenen straatjes. De basiliek kleurt zacht goud in het warme licht van de dalende zon en ergens klinkt het geluid van een kerkklok.

Een lokale nonna schuifelt rustig voorbij, vastberaden op weg naar een bankje aan de rand van het plein. Ze groet me kort, alsof ik hier gewoon hoor te zijn. Daarna gaat ze zitten, legt haar handen in haar schoot en kijkt zwijgend voor zich uit. Alsof ze dit elke avond doet. Alsof ze weet dat dit het mooiste uur van de dag is.

Ik ga ook even zitten en kijk mee. Naar de gevels die langzaam verkleuren, naar een kat die tussen de stoelen door sluipt, naar een ober die glazen opstapelt op een terras dat bijna leeg is. Geen haast, geen lawaai, alleen dat heerlijke Italiaanse gevoel dat tijd hier net iets langzamer loopt.

Dit is een plek waar al eeuwenlang mensen naartoe komen met hoop, nieuwsgierigheid en verhalen. Op elke hoek vind je winkeltjes vol religieuze souvenirs: rozenkransen, beeldjes, flesjes wijwater en glimmende Madonna’s. Alles wat een pelgrimshart begeert. Ik moet glimlachen, want het is over the top en tegelijkertijd onweerstaanbaar charmant.

Ik stap de basiliek binnen en kijk omhoog. De achthoekige koepel uit de zestiende eeuw maakt indruk, net als de elegante klokkentoren uit de achttiende eeuw, ontworpen door Luigi Vanvitelli. Alles voelt groots en rijk, terwijl het hart van deze plek juist dat eenvoudige huisje is. Misschien is dat precies waarom Loreto zoveel mensen raakt.

De grote ster van Loreto is natuurlijk het Santuario della Santa Casa, het Heiligdom van het Heilige Huis. Volgens de overlevering is het huis van Maria – of wat ervan overbleef – tenminste, een groot deel van het huis, een deel van de woning bevindt zich namelijk nog altijd in Nazareth, door engelen vanuit het Heilige Land naar Loreto gebracht. Ja, echt door engelen. Of je dat nu letterlijk gelooft of niet, bijzonder blijft het wel. Midden in de basiliek staat dat kleine huisje met drie muren, omringd door marmer en grandeur. Het contrast kan bijna niet groter zijn.

Buiten op het Piazza della Madonna gaat het leven gewoon verder. Kinderen rennen over het plein, ouderen zitten op een bankje te praten en groepen bezoekers maken foto’s vanuit alle hoeken. Naast de basiliek staat het Palazzo Apostolico, waar je het museum en de kunstgalerij van het Heilige Huis vindt. Maar eerlijk? Ik blijf vooral hangen op het plein, gewoon om te kijken. In Italië is dat tenslotte ook een kunstvorm.

En dan dat uitzicht. Vanaf de top kijk ik uit over de Adriatische Zee, zie ik de Monte Conero in de verte en, aan de andere kant, de contouren van de Apennijnen richting Umbrië. Het is zo’n panorama waarbij je vanzelf even stil wordt.

Wist je dat... de koepel van de basiliek van Loreto al van ver te zien is en eeuwenlang diende als herkenningspunt voor reizigers en zeelieden aan de Adriatische kust? Zodra ze de koepel zagen, wisten ze dat Loreto dichtbij was.

Loreto verrast me. Ik kom voor een mooi stadje met historie, maar krijg een plek met karakter en een flinke dosis Italiaanse "Dolce far niente". En eerlijk? Daar hou ik van.