Stel je voor: je rijdt door één van de meest afgelegen en indrukwekkende regio's van IJsland. Links torenen steile bergen boven je uit, rechts schittert de oceaan in alle tinten blauw. En plots staat daar... een rode stoel. Geen bushalte, geen kunstmuseum, geen IKEA-filiaal dat verkeerd is afgeslagen. Gewoon een felrode stoel op een rots, met een uitzicht waar zelfs een koning jaloers op zou zijn. Nieuwsgierig? Dan ben je hier aan het juiste adres. Vandaag neem ik je mee naar

Slapen in een kasteel aan zee: mijn verrassende weekend in Domburg Wat als ik je vertel dat ik een weekend doorbreng in een middeleeuws kasteel, omringd door eeuwenoude bomen, op wandelafstand van één van de mooiste stranden van Nederland? Nee, ik win geen loterij en ik erf ook geen adellijke titel. Ik logeer gewoon in een hostel. Maar niet zomaar een hostel. In Domburg slaap ik in Kasteel Westhove, een plek waar geschiedenis, natuur en kustplezier op een bijzonder charmante

Stel je even voor: je wandelt onder de kastanjebomen van het Begijnhof van Sint-Truiden. De zon speelt tussen de bladeren, ergens hoor je muziek, glazen klinken zacht op een Frans ogend terras en overal rond jou borrelt kleur, creativiteit en leven. Dit is geen droombeeld, maar Les Couleurs de Montmartre 2026. En geloof ons: dit wil je niet missen. Deze bijzondere zaterdag brengt maar liefst 100 kunstenaars samen op één van de meest sfeervolle plekken van de stad. Schilderij

Sommige adressen zijn meer dan een plek om te slapen. Ze zijn een ervaring op zich. Tijdens mijn verblijf in Antwerpen logeer ik op een uitzonderlijk adres: Cogels-Osylei 56, midden in één van de mooiste straten van België. Wie de Cogels-Osylei kent, weet dat deze laan geen gewone straat is. Hier wandel je tussen statige herenhuizen, torens, siergevels en architectuur die rechtstreeks uit een andere tijd lijkt te komen. Alsof je even door een decor uit Parijs, Wenen of een ro

Er zijn plekken tijdens mijn rondreis door IJsland waar ik gewoon even stil moet blijven staan omdat mijn brein weigert te geloven dat dit echt bestaat. Deze stenen boog in de zee is daar één van. De oceaan raast eronderdoor, golven beuken tegen basalt alsof ze een eeuwigdurende discussie voeren met de kust, en in het midden staat die perfecte natuurlijke boog — alsof iemand hem bewust heeft uitgehouwen voor het mooiste uitzicht ooit. Als je houdt van plekken die tegelijk fot

Er zijn plekken in IJsland die eruitzien alsof de aarde er nog maar net beslist heeft hoe ze zichzelf wil vormgeven. Saxhóll Crater is zo’n plek. Een gigantische vulkanische krater midden in een landschap dat tegelijk buitenaards, ruig en absurd fotogeniek is. En het beste? Je hoeft er geen doorgewinterde avonturier voor te zijn. Alleen een beetje conditie… en de mentale voorbereiding dat trappen in IJsland altijd steiler lijken dan op foto’s. Saxhóll-krater ligt inWest-IJsla

Welkom bij deze blog van Dolce far Tutto, waar reizen soms een beetje ontspoort in “oh kijk nog één uitzichtpunt” en je plots 6 uur later op een klif staat te twijfelen of je haar nog wel bestaat door de wind. Vandaag neem ik je mee naar een plek in het westen van IJsland waar Google Maps fluistert in plaats van schreeuwt: Svörtuloft en Öndverðarnes Lighthouses. Of in mensentaal: een knaloranje vuurtorens op een dramatische klif, ergens waar de Atlantische Oceaan. West-IJsl

Soms begint een recept niet in de keuken, maar op reis. Onlangs bracht ik een heerlijk weekend door in Parijs. Slenteren langs de Seine, koffie drinken op zonnige terrassen, verdwalen in charmante straatjes en natuurlijk… genieten van al het lekkers dat de Franse patisserie te bieden heeft. Tussen de éclairs, millefeuilles en tartelettes viel mijn oog opnieuw op een echte klassieker: de Paris-Brest. Die prachtige ronde krans van luchtig soezendeeg, rijkelijk gevuld met romige

Parijs blijft een stad die me telkens opnieuw weet te verrassen. Hoe vaak je er ook komt, er is altijd weer een nieuwe wijk, een verborgen straatje of een onverwacht uitzicht dat je doet stilstaan. Wie beweert dat je Parijs op een weekend volledig kunt ontdekken, overschat zichzelf én onderschat de stad. Want Parijs laat zich niet vangen in twee dagen. Daarvoor is de Franse hoofdstad veel te rijk aan geschiedenis, sfeer en schoonheid. Toch volstaat een kort weekend perfect om

Verjaren als je 60+ bent, voelt anders dan vroeger. Waar een verjaardag vroeger vaak draaide om cadeautjes, verrassingen en feestjes, gaat het nu veel meer over wat écht telt: samen zijn, genieten en mooie herinneringen maken. Materiële dingen verliezen wat van hun glans, terwijl momenten met kinderen en kleinkinderen onbetaalbaar worden. Een gezellige ochtend samen, een warme knuffel, een goed gesprek of een nieuwe belevenis delen — dat zijn de geschenken die blijven. Want h

Soms kom ik op plekken waar ik niet gewoon wandel, maar waar ik echt even deel word van het landschap. Het Limburgse Krijtlandpad, rond Slenaken nabij Maastricht, is zo’n plek. Zeker in de lente, wanneer alles tot leven komt en de wereld er zachter uitziet. Ik herinner me hoe ik daar liep, omringd door bloesems die lichtjes in de wind bewogen, alsof ze me vertraagden. Alsof ze me uitnodigden om niet alleen te kijken, maar ook echt te voelen. Ik vertraag vanzelf Zuid-Limburg v

Deze pistachetaart is één van die recepten die elke hobbybakker in zijn/haar repertoire moet hebben. Bij mij huis heb ik zo'n systeem waarbij ik mijn creaties laat beoordelen door mijn volwassen kinderen, buren of vrienden. Een recept slaagt of faalt, wat betekent dat als de recepten goed genoeg zijn, ik er een blog over schrijf en terug opnieuw zal maken telkens wanneer we iets te vieren hebben. Elke taart krijgt of heeft meestal een naam, of het nu een sneeuwster is, of ch

Op 27 maart 2026 woonde ik in Antwerpen het concert van Andrea Bocelli bij in de AFAS Dome, en vanaf de eerste noten voelde ik dat dit geen gewone concertavond zou worden. Er hing iets in de lucht – een soort verwachting, een stilte vol belofte – nog voordat hij ook maar één woord had gezongen. Een stem die warmte ademt Wat me het meest raakte, was de warmte van zijn stem. Bocelli zingt niet alleen met techniek, maar met gevoel dat bijna tastbaar wordt. Alsof elke frase recht

Wie ooit langs de ruige zuidkust van IJsland reisde, kent het gevoel: de wind die snijdt, de oceaan die buldert en het zwarte zand dat onder je voeten lijkt te leven. Tijdens mijn reis in 2022 beschreef ik die magie al in mijn blog over Vík – een plek waar natuurkracht en schoonheid hand in hand gaan. Maar vandaag voelt dat beeld plots kwetsbaarder dan ooit. Reynisfjörður-strand in maart 2026. Reynisfjörður-strand in juni 2022 Een iconisch strand in razendsnelle verandering H

Sommige avonden voelen op voorhand al bijzonder, nog voordat de eerste noot heeft geklonken. Mijn afspraak met Eros Ramazzotti in Vorst Nationaal op 23 maart 2026 was zo’n moment. Alleen al het idee: een zaal vol Italiaanse flair, een stem die al decennialang harten raakt, en songs die mijn eigen herinneringen lijken te dragen. Een stem die meteen terug in de tijd zet Zodra Eros het podium opkomt, gebeurt er iets met de sfeer in de zaal. Er hangt een soort warmte, een herkenn

Stel je voor: je opent ’s ochtends de gordijnen en de wereld buiten is veranderd in een betoverend winterwonderland. Dertig centimeter vers gevallen sneeuw bedekt de bergen, de bomen en de pistes, en alles glinstert onder een ijzige ochtendzon. Dat is precies het moment waarop je beseft dat je niet zomaar in een skigebied bent aangekomen, maar in een plek waar geschiedenis en natuur elkaar ontmoeten. Hier, in de regio waar Ötzi zijn laatste sporen achterliet, nodigt het Zirm-

Als je dacht dat Milaan alleen maar draait om dure schoenen, chique koffietentjes en modebewuste Italianen die je spontaan een stijl-les geven, think again! 🎩✨ In deze blog neem ik je mee op een kerstwandeling door de stad waar de lichtjes feller schijnen dan je kerstboom thuis, waar de panettone je lokt alsof hij persoonlijk je naam roept, en waar zelfs de toeristen niet kunnen ontsnappen aan de feestelijke chaos. Lees verder, want deze kerstmagie in Milaan missen zou echt

Sommige plekken zijn zo ongerept dat ze me langer bijblijven dan ik vooraf had gedacht. Vernago—hoog in de Noord-Italiaanse bergen, waar een turquoise stuwmeer wordt omringd door ruige toppen en eeuwenoude legendes—hoort precies in die categorie thuis. In deze blog neem ik je mee naar een plek waar natuur en geschiedenis naadloos in elkaar overvloeien: van het verhaal achter het mysterieuze Vernagomeer en het verdwenen dorp dat ervoor moest wijken, tot mijn eigen tocht door d

Het is inmiddels december als ik door de majestueuze Galleria Vittorio Emanuele II in Milaan wandel. De kerstlichten fonkelen, de mensen haasten zich met volle shoppingtassen en tussen al die grandeur stap ik binnen bij Cracco . Alleen de naam klinkt al als een belofte van iets bijzonders. Ook benieuwd ? Cracco Ik neem plaats in het Caffè Cracco , het lichtere, toegankelijke broertje van het sterrenrestaurant dat zich hoger in het gebouw bevindt. Voor me verschijnt een perfe

Terugkeren is nooit hetzelfde Mijn doortocht door Noord-Italië brengt me vaak langs bekende plekken, maar dit keer kreeg een vertrouwd landschap een geheel nieuwe aanblik. Voor het eerst passeerde ik de Reschensee in de winter, omgeven door sneeuw. De kerktoren die boven het stuwmeer uitsteekt – een markante herinnering aan een verdwenen dorp – leek nog imposanter tegen het winterse decor. Nu ik hier opnieuw sta, omgeven door sneeuwwitte flanken en lucht die ruikt naar ijs en