Fira Santorini & haar verborgen plekjes
3 dagen geleden
6 minuten om te lezen
Bijgewerkt op: 3 minuten geleden
Wie aan Santorini denkt, ziet waarschijnlijk meteen hetzelfde beeld voor zich: spierwitte huisjes, blauwe koepels, smalle straatjes en ergens beneden een diepblauwe zee. Maar tussen dat perfecte plaatje en de werkelijkheid zit een stevige afdaling… letterlijk. Want onder het hooggelegen Fira ligt de oude haven, bereikbaar via honderden treden, een kabelbaan én – jawel – ezels.
Vandaag trekken wij te voet naar beneden. Een goed idee? Daar komen we onderweg nog wel achter. 😉
Van Fira naar de oude haven: een afdaling met uitzicht
Fira, is de hoofdstad van Santorini en ligt spectaculair boven op de kraterrand van de vulkaan, de beroemde caldera. De ligging is adembenemend: diep beneden zien we de zee, de vulkanische eilanden en de steile rotswanden waarop de witte huizen lijken te zijn geplakt.
Leuk weetje :
Fira is in het Grieks Φηρά (Firá).
In het Nederlands en Engels kom je vooral deze twee schrijfwijzen tegen:
Fira – de meest gangbare internationale schrijfwijze.
Thira – een andere transliteratie van het Griekse Φηρά, die je ook vaak ziet, vooral in officiële of toeristische benamingen.
De geschiedenis van Fira gaat terug tot de oudheid. De huidige hoofdstad ontstond in de middeleeuwen en groeide uit tot het belangrijkste centrum van het eiland. Na de verwoestende aardbeving van 1956 werd een groot deel van Santorini zwaar beschadigd, maar Fira werd opnieuw opgebouwd en kreeg geleidelijk het uiterlijk dat we vandaag zo goed kennen.
En dat betekent: wit, wit en nog eens wit, afgewisseld met blauwe deuren, bloempotten en hier en daar een toerist die wanhopig probeert een foto zonder andere toeristen te maken. Een bijna onmogelijke opdracht in het hoogseizoen.
Wij laten de mooie straatjes voorlopig achter ons en beginnen aan de lange afdaling naar de oude haven.
De trappen slingeren zich als een eindeloze zigzag naar beneden. Het uitzicht wordt steeds mooier, maar onze knieën beginnen daar toch een iets andere mening over te krijgen.
Onderweg komen we regelmatig ezels tegen.
Ezels op de trappen: toeristische attractie of toch een beetje zielig?
De ezels van Santorini zijn al jaren een bekend beeld. Ze worden gebruikt om toeristen van en naar de oude haven te brengen. Wie geen zin heeft om de lange trappen te beklimmen, kan zich dus letterlijk naar boven laten brengen.
Maar eerlijk? Wij krijgen er toch een dubbel gevoel bij.
De dieren staan te wachten op de trappen tot er weer iemand arriveert die liever niet zelf naar boven wandelt. Daarna begint hun tocht met een toerist op de rug. Wij wandelen er ondertussen gewoon langs en vragen ons af hoeveel trappen zo'n ezel op een dag eigenlijk aflegt.
Voor ons is het duidelijk: die 588 trappen zijn best te doen, maar ze voelen na een tijdje toch als een stevige work-out.
En terwijl wij puffend afdalen, wandelen de ezels ons met een soort gelaten blik voorbij. Alsof ze willen zeggen: "Jullie dachten dat dit een goed idee was?"
De oude haven van Fira
De oude haven – Ormos Firas, de oude haven van Fira, ook Skala genoemd – ligt helemaal beneden aan de voet van de indrukwekkende caldera.
Vroeger was dit dé toegangspoort tot Fira vanaf zee. Vandaag blijft er van de oorspronkelijke haven zelf eigenlijk niet zo heel veel meer over. Toch is het nog altijd een belangrijke plek voor de toeristenstroom die dagelijks vanuit zee op Santorini arriveert.
Wanneer er cruiseschepen voor de kust liggen, verandert de omgeving helemaal.
De grote cruiseschepen kunnen niet zomaar in de kleine oude haven aanleggen. De passagiers worden met kleinere boten naar de kust gebracht. Van daaruit begint hun ontdekkingstocht over Santorini.
Vandaag hebben we geluk: er ligt maar één cruiseschip voor de haven.
Dat maakt meteen een verschil.
Wanneer meerdere cruiseschepen tegelijk voor Santorini liggen, kunnen duizenden passagiers op korte tijd aan land komen. Dan wordt het hier een ware toeristische mierenhoop. Vandaag blijft het gelukkig wat rustiger.
Althans… voor Santorini-begrippen.
Met de kabelbaan naar Fira
Voor wie de trap niet ziet zitten, is er gelukkig een alternatief: de teleferik, de kabelbaan die de oude haven met Fira verbindt.
In enkele minuten overbrug je het enorme hoogteverschil. Geen zweetsessies, geen ezel en vooral geen honderden treden.
Wij bewaren de kabelbaan voor de terugweg.
Want naar beneden wandelen vinden we best leuk. Naar boven wandelen na een bezoek aan de oude haven? Dat vinden we ineens een veel minder aantrekkelijk voorstel.
De toeristenkolonne
Aan de haven zien we hoe de cruisegangers worden verzameld.
Ze worden bijna in colonne naar de trappen geleid en verdwijnen vervolgens één voor één naar boven. Op weg naar de witte huisjes, de winkeltjes, de kerken en de beroemde uitzichten van Fira.
Wie alleen maar naar boven kijkt, zou bijna denken dat de oude haven enkel een doorgang is.
Maar wij kijken graag wat beter.
En dan ontdekken we dat er aan het water toch nog enkele leuke plekjes zijn gebleven.
Een verborgen pareltje aan het water: Lombranos
Tussen de toeristische drukte ontdekken we Lombranos, een traditionele cave taverna in de oude haven van Fira.
Dit is precies zo'n plek waar wij blij van worden.
Geen groot spektakel, geen overdreven glamour, maar gewoon een tafeltje aan het water, een verfrissing in de hand en tijd om even om ons heen te kijken.
We maken kennis met de bijzonder vriendelijke man van Lombranos. Een spontane babbel ontstaat en voor we het goed en wel beseffen, zitten we helemaal in de sfeer.
En dan leren we ook nog schipper Nikos kennen die hier al zijn hele leven woont. Zomer en winter is de haven zijn thuis.
Hij vertelt over het leven hier, over de zee, de boten en hoe het is om het hele jaar door aan de voet van Fira te wonen.
Geen toeristisch verhaaltje uit een folder, maar verhalen van iemand die deze haven écht kent.
Dat zijn voor ons de mooiste ontmoetingen op reis.
Een toast op het leven
Terwijl de zee voor ons ligt en de boten heen en weer varen, luisteren we naar zijn verhalen.
Ik hef mijn glas.
Op de zee.
Op Santorini.
Op ontmoetingen die je niet plant.
En vooral… op het leven.
Yamas! 🥂
Soms heb je geen uitzichtpunt, excursie of vijfsterrenrestaurant nodig om een mooi moment te beleven. Een tafeltje aan het water en een goed gesprek kunnen minstens even waardevol zijn.
Terug naar boven? Wij nemen de kabelbaan!
Na onze gezellige stop bij Lombranos is het tijd om opnieuw richting Fira te gaan.
We kijken nog eens naar de eindeloze trap.
Dan kijken we naar de kabelbaan.
We kijken opnieuw naar de trap.
De beslissing is snel genomen.
Wij nemen de teleferik.
We stappen in en langzaam verdwijnen de oude haven, de boten en de trappen onder ons. Terwijl de kabelbaan omhoog klimt, krijgen we opnieuw dat spectaculaire uitzicht over de caldera.
En eerlijk gezegd: dit is een prima manier om onze benen te sparen.
De ezels laten we deze keer voor wat ze zijn.
Twee gezichten met zicht op de caldera
In Fira bots ik op twee opvallende bronzen gezichten met misschien wel het mooiste uitzicht van Santorini. Het zijn Evangelos en Loula Nomikos, een echtpaar dat een belangrijke rol speelde in de ontwikkeling van het eiland. Dankzij hun steun kwam de kabelbaan er, waardoor de klim tussen de oude haven en Fira voortaan een pak comfortabeler werd. Geen honderden trappen meer en ook de ezels kregen het wat rustiger. 😉 De bronzen bustes zijn pas in mei 2026 onthuld en kijken nu uit over precies dat landschap waarvoor ze zoveel hebben betekend.
Fira ontdekken
Boven aangekomen wandelen we opnieuw door Fira.
Hier begint het Santorini dat iedereen kent.
Smalle straatjes slingeren tussen de witte gebouwen door. Winkeltjes lokken ons naar binnen met sieraden, keramiek, kleding en allerlei typische souvenirs. Achter bijna elke hoek verschijnt wel een nieuw uitzicht.
En natuurlijk zijn er de beroemde witte huisjes die tegen de helling lijken te zijn gestapeld.
Toch vinden wij het juist leuk om niet alleen de bekende plaatjes te zoeken.
Even weg van de drukste straatjes, een klein steegje in, een verborgen terras ontdekken of gewoon ergens blijven staan om naar de caldera te kijken.
Dat is voor ons Fira.
Een stad die hoog boven de zee balanceert, met een verleden dat teruggaat tot lang voor de toeristen er neerstreken. Een stad waar oude trappen en moderne kabelbanen naast elkaar bestaan, waar ezels en cruiseschepen deel zijn geworden van het dagelijkse straatbeeld en waar je tussen alle drukte soms zomaar een klein plekje vindt waar de tijd even lijkt…
Nee, die zin gaan we niet gebruiken. 😉
We drinken liever nog eentje.
Op Santorini,
op de zee en
op de mensen die we onderweg ontmoeten.
Yamas!
🥂
Opmerkingen