Oia Santorini

Wit.

Blauw.

Nog meer wit.

En daartussen een zon die vandaag duidelijk van plan is om geen wolkje cadeau te doen. 🌞

Samen met Gerry, onze vrienden Marc en Yulia trekken we naar Oia, het beroemde dorpje in het noorden van Santorini. Wie Santorini zegt, denkt bijna automatisch aan dit decor: witte huisjes die tegen de vulkaanwand lijken geplakt, blauwe koepels, smalle straatjes en overal dat schitterende uitzicht op de diepblauwe Egeïsche Zee.

En ja hoor… zodra we Oia binnenwandelen, weten we waarom dit dorp op zoveel ansichtkaarten, Instagramfoto's en reisbrochures staat. Het is hier gewoon wit, witter, witst! Met een flinke portie blauw als perfecte tegenhanger.

Oia: wit tegen het blauw

De zon staat hoog aan de hemel en laat de witte muren bijna schitteren. Onze zonnebrillen zijn dan ook geen overbodige luxe. We wandelen door de smalle straatjes en telkens opnieuw verschijnt er een ander mooi plaatje.

Een wit huisje met blauwe luiken.Een kerk met een helderblauwe koepel.Een bougainvillea die zich vrolijk tegen een witte muur slingert.Een klein balkonnetje met uitzicht over de caldera.

Het lijkt wel alsof iemand hier met een gigantische verfborstel zorgvuldig enkel wit en blauw heeft gebruikt.

Maar Oia is natuurlijk meer dan alleen maar mooi. Het dorp heeft ook een geschiedenis die nauw verbonden is met de zee. Oia groeit in de 18de en 19de eeuw uit tot een belangrijk handels- en zeevaardersdorp. De welvaart van de scheepvaart is nog altijd zichtbaar in de statige kapiteinshuizen, terwijl de eenvoudige grotwoningen – de zogenaamde cave houses – tegen de helling zijn gebouwd.

Die woningen zijn vroeger niet bepaald luxehotels. Ze zijn eenvoudig, koel in de zomer en beschut tegen de wind. Vandaag zijn sommige ervan omgetoverd tot bijzonder fraaie vakantieverblijven. Van armeluiswoning tot Instagram-hotspot… de vastgoedprijzen hebben hier duidelijk een flinke metamorfose doorgemaakt! 😉

Wat ons meteen opvalt in Oia zijn de klokkentorens. Ze zijn hier werkelijk in overvloed, maar geen twee lijken helemaal hetzelfde. De ene toren heeft één klok, de andere twee, drie of zelfs zes. Sommige bestaan uit één sierlijke boog, andere hebben verschillende niveaus en weer andere steken als kleine witte torentjes boven de huizen uit. Er bestaat blijkbaar geen Griekse handleiding met de titel 'Zo hoort een klokkentoren eruit te zien'! De verschillen hebben te maken met de kerk waartoe ze behoren, de bouwperiode, lokale tradities en de heropbouw na de zware aardbeving van 1956. De klokkentoren is hier trouwens veel meer dan een plek om een klok op te hangen: hij is een belangrijk onderdeel van het silhouet van de kerk. En eerlijk gezegd vinden wij dat helemaal niet erg, want die witte torens, blauwe details en bronzen klokken leveren samen de ene mooie foto na de andere op.

• 

• 

• 

• 

• 

• 

• 

Tussen al dat wit springen de kerken van Oia meteen in het oog. Hun helderblauwe koepels lijken bijna dezelfde kleur te hebben als de Egeïsche Zee en vormen samen met de sierlijke klokkentorens een van de meest herkenbare beelden van Santorini. Eén klokkentoren trekt meteen onze aandacht. Bij de Panagia Platsani, midden in het hart van Oia, staat een bijzondere piramidevormige klokkentoren met maar liefst zes klokken, netjes verdeeld over drie niveaus. De toren hoort bij de kerk met haar vijf koepels, waarvan de grote centrale koepel natuurlijk in het bekende Santorini-blauw is geschilderd.

We staan er even bij te kijken, want zeg nu zelf: zes klokken boven een spierwitte kerk tegen een strakblauwe hemel… veel Griekser kan het plaatje haast niet worden! De kerk heeft bovendien een bewogen geschiedenis. Oorspronkelijk staat ze binnen de muren van het Venetiaanse kasteel van Oia, maar de verwoestende aardbeving van 1956 maakt daar een einde aan. De kerk wordt later op haar huidige plaats herbouwd. Vandaag is ze een van de herkenningspunten van Oia – en die zes klokken zorgen voor een extra vrolijke toets aan het fotogenieke plaatje.

Slenteren zonder haast

We laten ons gewoon meevoeren door de straatjes. Gerry loopt naast mij, Marc en Yulia volgen ons en samen genieten we van het uitzicht.

Eigenlijk hoef je in Oia niet eens een plan te hebben. Dat is misschien wel de beste manier om hier rond te lopen. Bij elke bocht wacht er opnieuw een fotomoment.

En natuurlijk wordt er regelmatig halt gehouden.

Voor een foto.

Voor nóg een foto.

En soms gewoon omdat we even willen genieten van het uitzicht.

De beroemde blauwe koepels steken prachtig af tegen de stralend witte gebouwen. De Egeïsche Zee ligt diep onder ons en daarachter lijkt de horizon eindeloos.

Wist je dat?

Oia vroeger eigenlijk anders heet?

De naam Oia wordt vandaag overal gebruikt, maar het dorp heette oorspronkelijk Apano Méria, wat zoveel betekent als "bovenste deel". De naam Oia wordt officieel gebruikt sinds de Griekse gemeentehervormingen.

En nog eentje: Santorini bestaat eigenlijk uit de restanten van een enorme vulkaan. De spectaculaire caldera waarop we vandaag uitkijken, is ontstaan door een gigantische vulkaanuitbarsting duizenden jaren geleden.

Met andere woorden: dat prachtige uitzicht waar wij nu zo bewonderend naar staan te kijken, is eigenlijk het resultaat van een van de grootste natuurspektakels uit de geschiedenis. Daar kunnen wij alleen maar even stil van worden.

Al lukt dat in Oia natuurlijk nooit lang… want er is altijd wel iemand die roept: "Kom, nog eentje van ons!" 📸

Een dorp met twee gezichten

Oia is schitterend, maar ook bijzonder druk. Vooral op de plekken waar iedereen hetzelfde perfecte uitzicht wil vastleggen. We schuiven dus af en toe gezellig mee met de stroom.

Toch vinden we tussendoor ook rustigere hoekjes. Een klein straatje, een poortje, een kleurrijke bloempot of een oud huis dat net iets minder opgepoetst is.

En net die kleine details vind ik zo mooi.

Niet alles hoeft perfect te zijn.

Een afgebladderde blauwe deur naast een hagelwitte muur? Prachtig.

Een oude stenen trap met een paar bloempotten? Ook prachtig.

Een kat die zich op een muurtje in de zon heeft neergevlijd alsof ze hier eigenaar is van het hele dorp? Uiteraard ook prachtig. 😺

• 

• 

Een onverwachte ontmoeting

Tussen al het wit en blauw krijgen we plots nog een heel ander stukje Griekenland te zien. We ontmoeten een Griek in traditionele klederdracht. En ja, dat vraagt natuurlijk om een foto! Zijn outfit is heel wat opvallender dan de zomerse shorts en T-shirts waarin de meeste toeristen hier rondlopen. De traditionele kleding doet ons even terugdenken aan het Griekenland van vroeger, toen klederdracht nog een belangrijk onderdeel vormde van het dagelijkse leven en bij feestelijke gelegenheden werd gedragen. Vandaag zie je ze vooral bij folkloristische optredens, nationale feestdagen en culturele evenementen. Daar staan wij dan met onze camera's in de aanslag, terwijl onze Griekse vriend er bijzonder fotogeniek bij staat. Oia heeft duidelijk nog een verrassing voor ons in petto!

• 

• 

• 

De fustanella is het witte, geplooide rokje/kiltachtige kledingstuk dat vooral bekend is uit de traditionele klederdracht van het Griekse vasteland. De volledige outfit bestaat vaak uit:

• fustanella – de geplooide witte rok;

• fermeli – het geborduurde vest;

• poukamiso – het witte hemd;

• tsarouchia – de bekende schoenen met de grote pompons;

• soms een riem of fez, afhankelijk van de streek en de outfit.

Oia, je bent een plaatje

Terwijl we verder wandelen, blijft het uitzicht veranderen. De witte huizen lijken tegen de calderawand te balanceren en overal zien we terrassen, zwembaden en kleine kerkjes.

De zon doet ondertussen rustig haar werk. Ze maakt van het wit bijna zilver en van de zee een diepblauw tapijt.

Gerry, Marc, Yulia en ik genieten volop van deze wandeling. Geen haast, geen ingewikkeld programma. Gewoon samen rondkuieren, kijken, foto's maken en af en toe neerstrijken voor een drankje.

Want uiteindelijk is dat misschien wel de charme van Santorini: je hoeft hier niet altijd iets te doen. Soms is kijken al meer dan genoeg.

We wandelen steeds verder door Oia, tot we bijna aan het uiterste punt van het dorp komen. Daar staat hij: een windmolen, mooi uitkijkend over de caldera en de diepblauwe Egeïsche Zee. De molen is niet zomaar een decorstuk voor toeristenfoto's. Vroeger waren windmolens hier een belangrijk onderdeel van het dagelijkse leven. De krachtige winden van de Egeïsche Zee zetten de wieken in beweging en zo werd graan tot meel gemalen.

Vandaag is de molen vooral een prachtig stukje geschiedenis én een geweldig fotodecor. Wij kunnen het dan ook niet laten om hier even halt te houden. Met het blauwe water achter ons, de witte huisjes van Oia naast ons en die oude windmolen op de punt, lijkt het plaatje compleet. Alleen de wieken draaien vandaag niet meer… maar gelukkig staan wij wél stil genoeg voor de foto! 😉

Tot ziens, Oia!

Wanneer we Oia weer verlaten, kijk ik nog één keer achterom.

Wit tegen blauw.Zon boven de caldera.Bougainvillea tussen de muren.En wij vier, met onze hoofden nog vol van al dat moois.

Oia is zonder twijfel één van die plekken waarvan je denkt: dit kan toch onmogelijk echt zijn?

Maar het is echt.

En terwijl we verder trekken, nemen we niet alleen een geheugenkaart vol foto's mee, maar vooral een hoofd vol mooie herinneringen.

Santorini heeft vandaag weer haar mooiste kleuren bovengehaald.

Wit.

Blauw.

En een klein beetje zonnecrème…

want die Griekse zon speelt hier duidelijk geen spelletjes.