De creatieve handen van mijn mama

Sommige dingen verdwijnen nooit helemaal. Ze verdwijnen misschien een tijdje uit het straatbeeld, belanden onderaan een kast of worden netjes opgeborgen op zolder… om jaren later plots weer helemaal IN te zijn. Dat ontdek ik vandaag wanneer ik op zolder tussen de spullen van mijn mama duik.

Mijn mama had gouden handen. Naaien, breien, haken… ze draaide haar hand er niet voor om. Kleren kopen zoals we dat vandaag doen, was vroeger lang niet zo vanzelfsprekend. Een mooie jurk, rok of blouse werd met veel zorg zelf gemaakt. En een leuke trui? Die werd gewoon gebreid.

Ik herinner me hoe mijn mama met haar naaimachine aan de slag ging. Stof op tafel, patroon erbij, centimeter in de aanslag en vooral: geduld. Met haar creatieve handen maakte ze prachtige kledingstukken die perfect pasten. En wanneer de breinaalden bovenkwamen, wist je dat er opnieuw iets moois in de maak was. Een warme trui, een vestje of een ander kledingstuk dat steek voor steek groeide.

Op zolder vind ik nu nog een hele verzameling oude tijdschriften, patronen en voorbeelden van haar creatieve werken. Pareltjes uit een andere tijd.

Goed Nieuws voor de Vrouw uit de jaren 50, maar ook Vrouw en Huis en allerlei patronen waarin je kunt zien wat toen helemaal in de mode was.

En dan moet ik toch even glimlachen…

Want wie had gedacht dat die oude breipatronen vandaag opnieuw interessant zouden worden? Breien is weer helemaal terug. Jong en oud haalt de breinaalden opnieuw boven. Er worden weer truien, vesten, sjaals en mutsen gemaakt. Niet omdat het moet, maar omdat handwerk opnieuw hip is. Slow fashion avant la lettre, zouden we het vandaag noemen. 😉

Ook zelf kleding maken krijgt opnieuw aandacht. Zelf iets creëren, een uniek kledingstuk maken en niet gewoon het zoveelste exemplaar uit een kledingrek halen… het past helemaal bij deze tijd.

Mijn mama deed het vroeger gewoon. Zonder Instagram, zonder Pinterest, zonder YouTube-filmpjes en zonder duizenden patronen die je met één muisklik kunt downloaden. Ze had haar tijdschriften, haar patronen, haar naaimachine, haar breinaalden en vooral haar eigen creativiteit.

En misschien is dat wel het mooiste aan deze ontdekking op zolder. Tussen de vergeelde bladzijden en oude patronen zie ik niet alleen mode uit de jaren 50. Ik zie vooral de handen van mijn mama, die zoveel moois hebben gemaakt.

De mode verandert. Trends komen en gaan. Maar creativiteit blijft.

En dus bewaar ik die oude tijdschriften en patronen met veel plezier. Ondertussen heb ik zelf de breinaalden terug bovengehaald…en de kunst van het naaien ook al aardig onder de knie.

Sommige schatten liggen inderdaad niet in een juwelendoosje.

Soms liggen ze gewoon… op zolder.