Op 27 maart 2026 woonde ik in Antwerpen het concert van Andrea Bocelli bij in de AFAS Dome, en vanaf de eerste noten voelde ik dat dit geen gewone concertavond zou worden. Er hing iets in de lucht – een soort verwachting, een stilte vol belofte – nog voordat hij ook maar één woord had gezongen. Een stem die warmte ademt Wat me het meest raakte, was de warmte van zijn stem. Bocelli zingt niet alleen met techniek, maar met gevoel dat bijna tastbaar wordt. Alsof elke frase recht

Sommige avonden voelen op voorhand al bijzonder, nog voordat de eerste noot heeft geklonken. Mijn afspraak met Eros Ramazzotti in Vorst Nationaal op 23 maart 2026 was zo’n moment. Alleen al het idee: een zaal vol Italiaanse flair, een stem die al decennialang harten raakt, en songs die mijn eigen herinneringen lijken te dragen. Een stem die meteen terug in de tijd zet Zodra Eros het podium opkomt, gebeurt er iets met de sfeer in de zaal. Er hangt een soort warmte, een herkenn

Er zijn van die artiesten die je leven binnendruppelen via één liedje, en voor je het weet wonen ze permanent in je hoofd, je hart én je afspeellijsten. Bij mij heet die artiest Luka Bloom. De man die met één gitaar nog altijd mijn hart verovert. Wanneer Luka Bloom het podium opwandelt, gebeurt er iets geks: ik verander spontaan in een glimlachende superfan. Niet zo’n hysterische superfan die krijst bij elke noot—meer eentje die stilletjes denkt: “oké, dit wordt weer genieten