Kippenvel met Andrea Bocelli in Antwerpen

Op 27 maart 2026 woonde ik in Antwerpen het concert van Andrea Bocelli bij in de AFAS Dome, en vanaf de eerste noten voelde ik dat dit geen gewone concertavond zou worden. Er hing iets in de lucht – een soort verwachting, een stilte vol belofte – nog voordat hij ook maar één woord had gezongen.

Een stem die warmte ademt

Wat me het meest raakte, was de warmte van zijn stem. Bocelli zingt niet alleen met techniek, maar met gevoel dat bijna tastbaar wordt. Alsof elke frase rechtstreeks uit een herinnering komt. Ik merkte dat ik volledig werd meegezogen in zijn wereld, waar opera en emotie elkaar moeiteloos vinden.

Een reis door de klassieke grootheden

Het programma was een ode aan de grote Italiaanse operatraditie. Hij bracht met zijn kenmerkende elegantie aria’s als Brindisi uit La Traviata, Una furtiva lagrima uit Donizetti’s L’elisir d’amore, La donna è mobile uit Verdi’s Rigoletto en het ontroerende O soave fanciulla uit Puccini’s La Bohème. Elk stuk voelde vertrouwd en toch opnieuw geladen met emotie.

En dan, als absolute bekroning van de avond, natuurlijk Nessun Dorma uit Puccini’s Turandot. De zaal hield collectief de adem in. Het was zo’n moment waarop tijd even lijkt stil te staan.

Tussen opera en pop

Wat Bocelli zo bijzonder maakt, is hoe moeiteloos hij schakelt tussen werelden. Tussen de klassieke aria’s door bracht hij zijn geliefde cross-over repertoire: Time to Say Goodbye en Vivo per lei, nummers die intussen bijna volksliederen zijn geworden. Hij zong ook ontroerende klassiekers als Somos novios en Bésame mucho, waarmee hij opnieuw liet zien hoe universeel zijn muziek eigenlijk is.

Een avond vol stemmen en gezichten

De productie was groots opgezet: een volledig orkest, een koor van zo’n veertig stemmen en de strakke, beheerste leiding van dirigent Carlo Bernini. Daarnaast waren er gastoptredens van onder andere bariton Roberto de Candia en de Italiaanse sopraan Mariam Battistelli, die elk hun eigen kleur toevoegden aan de avond. Ook een jazz-zangeres, een violist en dansers brachten extra lagen aan in een show die zowel klassiek als verrassend veelzijdig aanvoelde.

Kippenvel in de AFAS Dome

Wat me uiteindelijk bijblijft, is niet alleen de grandeur, maar vooral het gevoel. Die momenten waarop de muziek even alles overstijgt – waar je alleen nog luistert en voelt. Bocelli verovert geen podia met spektakel alleen, maar met menselijkheid in zijn stem.

En precies dat maakte deze avon

d in Antwerpen onvergetelijk: een concert dat niet alleen werd gehoord, maar vooral werd gevoeld.